شقایق هاشمی شکفته – هنر درمانگر(کارشناس ارشد روانشناسی)

انسان موجودی اجتماعی است که برای حفظ بقا طالب حضور در جمع است.آنچه که در اینجا اهمیت پیدا می‌کند ایجاد سازگاری بهتر افراد با همدیگر و محیط است.بنظر می‌رسد امروزه برخی افراد با ناگفته های هیجانی و عدم توانایی در بیان احساسات و عواطف ، سلامت روانی خود را به مخاطره انداخته اند و این اتفاق باعث عدم توانایی آنها در انجام امور محوله و ارتباط گیری موثر می‌شود.استفاده از هنر پیشینه ای به قدمت زندگی بشر دارد.انسان هزاران سال است از هنر بعنوان راهی برای بیان-ارتباط-بهبود یافتن و درمان استفاده می‌کند .هنر یک علم است که ارتباط مستقیم با روح و روان هر موجود زنده‌ ای دارد.
فعالیت هنری می‌تواند فضایی جذاب و گروهی بسازد.کارهای هنری گروهی در ارتقا و بهبود روابط انسانی همیشه نقش به سزایی داشته است.افراد از طریق درگیر شدن در برنامه های هنری می‌توانند ارتباطات اجتماعی خود را مجددا بازسازی کنند و بالطبع ارتباط با دیگران نقش به سزایی در کاهش انزوا خواهد داشت.تنوع زیرشاخه های هنری باعث ایجاد جذابیت برای همه گروه‌های سنی می‌شود و نمیتوان این خاصیت را نادیده گرفت.تاثیر هنر بر کودکان- سالمندان -شاغلین و همه افراد اجتماع ثابت شده است . هنر بعنوان یک ابزار کمکی در شرایط خاص از قبیل مشکلات روحی و جسمی- بیماری‌های سخت- تعارضات و … به خدمت انسان در می آید تا راحت تر ازین مرحله سخت گذر کند ‌ و زودتر به تعادل و سازگاری برسد.
موسیقی- نقاشی-مجسمه سازی ‌ و سفال- نمایش- کلاژ- عکاسی … شاخه هایی از هنر محسوب می‌شوند که بکارگیری هر کدام از آنها و خلق اثر هنری تاثیرات مطلوبی در کاهش اضطراب و افسردگی- افزایش تمرکز و توجه- بالابردن سطح رضایتمندی -افزایش ارتباط موثر و حل مساله-افزایش خلاقیت و افزایش اعتماد به نفس خواهد داشت.مشاهده می‌کنیم در سال‌های اخیر به مقوله هنر در درمان توجه بیشتری می‌شود.افراد در انتخاب شاخه هنر درمانی باید آزاد باشند و با توجه به سلیقه و خواست خود به آن مشغول شوند.هنر درمانی با بکارگیری هنر به حل تعارضات درونی افراد میپردازد.نکته ای که باید مورد توجه قرار بگیرد این است که در هنر درمانی قصد و نیت بر تربیت افرادی حرفه ای در شاخه ی هنری بکار برده شده نیست. بلکه هنر درمانگر با توجه به تفاوت‌های فردی و شرایط روحی افراد از تکنیک هایی برای تخلیه هیجانی و جلب مشارکت آنها استفاده می‌کند و حتی می‌تواند عامل موثری در پیشگیری از مشکلات روحی باشد. هنر درمانی میتواند فرصت و عرصه ای بسیار کارساز برای بیان هیجانات و پالایش و توسعه آنها باشد .
خلق اثر هنری ملموس چه در قالب شعر و موسیقی یا نقاشی و نمایش بخودی خود باعث افزایش عزت نفس و قابلیت های اجتماعی در افراد می‌شود .
هنر در شرایط سخت به کمک انسان‌ها می آید تا به آنها یادآوری کند که آدمی در هر سنی که باشد توانایی های بسیاری دارد و قادر به تغییر به سمت بهبودی و تعدیل خواهد بود این به ساده ترین شکل ممکن معنای تاب آوری را نیز می‌تواند در بر داشته باشد.
هنر درمانی امکان تعاملات اجتماعی ، ابراز احساسات و برقراری ارتباط با اطرافیان را با روشی بجز استفاده از کلمات می‌دهد و همین امر علت غریب بودن هنر درمانی است چون اکثر افراد با شیوه های برقراری ارتباط با اطرافیان به طریقی بجز واژگان و کلمات آشنا نیستند.
هنرهمراه و همبسته همیشگی زندگی بوده و هست ، این مهم را را غنیمت شمرده و با توجه به ظرفیتهای هنری بی مانند کشور عزیزمان و پیشینه منحصر بفرد ما ایرانیان و جایگاه جهانی ایران
به یقین جامعه مددکاران اجتماعی میتواند به دلیل برخورداری از پیشینه ی غنی هنری وجهانگیر کشور عزیزمان در عرصه هنر ، بیش از پیش از پروتکل های هنری در توانمندسازی ، درمان و ارتقا سلامت روانی اجتماعی بهره مند باشد لذا انتظار میرود اجتماعی بودن هنر و نقش آن در توسعه و گسترش توانایی جامعه امدادخواه مورد توجه روزافزون قرار گیرد.